Gavrilin’in folklorik “Sonbahar”ı

Valeri Aleksandrovich Gavrilin (1939-1999) Sovyet müziğinin folklor temelli çok başarılı sentezlerinden birini gerçekleştirmiş bestecilerindendir. 1964-1965 yılları arasında bestelediği küçük yapıtlardan oluşan Rus Defteri adlı çalışması, 1967’de Glinka Ödülü’ne

layık görülmenin ötesinde, aydın çevrelerde folklora yönelik yeni bir ilgi dalgasının oluşmasını sağlamıştır.

Yaşamı boyunca kırsal dünyaya yönelik duygusal yakınlığını koruyacak olan Gavrilin, bu kültürde, kadın sesiyle beraber ağıt ve ninniye özel bir dikkat göstermiştir. Gençlik yıllarında katıldığı folklor derleme gezileri, üzerinde derin bir iz bırakacak, ilerleyen yıllarda, folklorun, kendisi için, işlenecek bir malzeme değil, doğrudan müziksel anadilini

oluşturan yapı olduğunu belirtecektir.

En çarpıcı yönü, folklorik malzemeyi teknik anlamda “düzenlemek” ya da doğrudan kullanmak yerine, özgün besteler biçiminde, içselleşmiş bir yazım ile adeta yeniden yaratmış olmasıdır. O derecede ki, folklorik alanın ulusal, simgesel niteliğine, çağdaş anlamda, güçlü bir bireysel/psikolojik boyut katabilmiştir.

Sonbahar, folklorik tını ve entonasyonu belirgin, tonal-modal dengesi son derece işlevsel, Rus halk şarkılarının geleneksel diyatonik yapısını, dramatik ifade ve halk söylemini yansıtan resitatif edalı geçişler ile zenginleştiren bir bestedir.